Ξημέρωσε Τετάρτη…

Ένα από τα μεγάλα στοιχήματα που η κυβέρνηση των κ. κ. Τσίπρα και Καμμένου είχαν θέσει από την αρχή της κυβερνητικής τους θητείας, ήταν να επαναφέρουν τον εθνικό διχασμό ή κοινωνικό αυτοματισμό, όπως συνηθίζεται να λέμε στην πολιτική επιστήμη.

Παράλληλοι και ακατάλληλοι


Συμπληρώθηκαν δύο χρόνια από ένα δημοψήφισμα, που για πρώτη φορά στα παγκόσμια χρονικά, το αποτέλεσμα του, πετάχτηκε στον κάλαθο των αχρήστων. Δύο χρόνια, που κάποιοι έσπρωξαν την ελληνική οικονομία στην δίνη των κεφαλαιακών ελέγχων, υπογράφοντας παράλληλα δύο μνημόνια, που δεσμεύουν την χώρα για πολλές δεκαετίες.

Αναζητώντας συνοδοιπόρους…


Βροχή, αέρας, ομίχλη… Ένα σκηνικό θλίψης και κατάθλιψης, στο πλατύσκαλο του καλοκαιριού. Σκηνικό βγαλμένο από εφιάλτη και από την κανονικότητα που μας έχει εγκαταλείψει προ πολλού.

Μα γιατί δεν καταργούμε τα δικαστήρια;



Λοιπόν, αν σας έχει διαφύγει, είναι η τέταρτη σημαντική απόφαση ανώτατου δικαστηρίου με την οποία κρίνεται αντισυνταγματική μια βασική πολιτική επιλογή της παρούσας Κυβέρνησης!
Πάμε εν τάχει να θυμηθούμε ποιες είναι αυτές:

Εκκλησία και Πολιτεία, η ίδια όψη ενός νομίσματος…



Η Εκκλησία υπήρξε πάντα για την πατρίδα μας, ένας εθνικός εταίρος κι ένας κοινωνικός σύμμαχος. Ήταν πάντα, το πιο σίγουρο καταφύγιο για όποιον την είχε ανάγκη, τόσο σε προσωπικό, όσο και σε πολιτειακό επίπεδο.